Mijn film is dood

Blueline No. 4 , Andrea Pramuk 'Mijn film is dood,' zei ze na een stilte.       Ik was net de woonkamer binnen gesto...

Blueline No. 4, Andrea Pramuk

'Mijn film is dood,' zei ze na een stilte.
      Ik was net de woonkamer binnen gestommeld, met ochtendjas en al, waar het warme zonlicht als een blok naar binnen viel en zo minuscule stofdeeltjes in de lucht zichtbaar maakte. Het rook naar vloerbedekking en croissantjes.
      Mijn zus zat aan de eettafel, gebogen over een stuk krant. Met de slaap nog in haar ogen staarde ze naar de kleine lettertjes. Een lege mok, die waarschijnlijk gevuld was geweest met koffie, stond naast haar op tafel.
      Mijn gezicht betrok, al merkte Hannah het niet - het artikel was blijkbaar een stuk belangrijker.
      'Hoe bedoel je?' vroeg ik verbaasd. 'Hoezo dood?'
      Ze antwoordde niet. Dus besloot ik het te laten rusten - Hannah kennende, zou ze me uiteindelijk toch nog wel van een antwoord voorzien, of dat antwoord nou over een paar seconden of pas een paar uur kwam. Een artistieke geest is constant aan het werk, zei mijn vader vroeger altijd. Hannah had haar artistieke, filmische visie van hem geërfd, zoals ik mijn moeders liefde voor goed design geërfd had. Ik wreef in mijn ogen en begon in de keuken met het zetten van een goede kop koffie.
      'Wil jij ook nog?'
      Er klonk een morrend geluid dat waarschijnlijk nee betekende en ik legde een koffiepad in het koffiezetapparaat, waarna het brommende geluid van verse koffie in wording de stilte doorbrak.
      Ik warmde ondertussen twee kaiserbroodjes op in de oven en nam daarna mijn ontbijt mee naar de grote ramen van ons flatje. Tevreden ging ik in een stoel bij het raam zitten, mijn koffie en broodjes op de vensterbank, en begon een oude Elsevier te lezen.
      Een kleine vijf minuten later klonk Hannahs stem opnieuw.
      'Dat jongetje waarover ik mijn film aan het maken was, Veer?'
      'Hm?'
      'Zijn moeder heeft hem vermoord.'
      Ik keek op van mijn tijdschrift. 'Ga weg.' Verbijsterd keek ik Hannah aan, die me bloedserieus aankeek.
      'Gistermiddag, kwart voor vier. Vrouw gooit kind in zee. Het gaat om het zesjarige kindje Daniël. Z'n moeder, Naomi L., heeft hem dus van de klif gegooid.'
      'What the fuck, man.'
      'Ik weet het,' mompelde ze. 'Het is gestoord.'
      Ik staarde naar de foto die bij het krantenbericht hoorde dat Hannah me toeschoof. Een lachende vrouw, blond, jong, vrolijk. Aan haar hand een jochie met gouden krullen en een boze gezichtsuitdrukking. Naomi was een naam die bij het uiterlijk van de vrouw paste, dacht ik, een spring-in-het-veld, levensgenieter. Blijkbaar was haar innerlijk het tegenovergestelde.
      'Maar die Daniël was toch geen probleemkind?' begon ik. 'Je doel was toch juist het filmen van een gewóón gezin?'
      'Ja, klopt,' zuchtte Hannah. 'Ik snap er ook echt niets van. Ik had niet eens door dat er iets gaande was. Die moeder leek een doodnormale moeder, gewoon, gemiddeld bezorgd, gemiddeld trots en op een normale manier enthousiast over het feit dat ik een film van haar zoon wilde maken.'
      'Bizar,' zei ik, en keek naar Hannah. Haar ogen waren donker en herbergden een warboel aan gedachten. Het was een blik van interesse en afgunst, van het sublieme en van het verhaal áchter de werkelijkheid.
       Ze zou hier nog lang niet mee klaar zijn, dat wist ik nu al. Met een zucht verplaatste ik me naar de eettafel, waar ik tegenover Hannah ging zitten.
       'En nu?' vroeg ik met een mond vol kaiserbrood. Hannah was niet alleen mijn twee jaar oudere zus, maar ook mijn allerbeste vriendin. We hadden heel veel gemeen en woonden dan ook in hetzelfde studentenappartement op kamers.
       'En nu?' zei Hannah, moedeloos. 'Nu niks. Nu is mijn hele concept weg. Die film is mijn eindwerkstuk, Veerle! Ik kan toch niet al dat werk zomaar weggooien? Ik heb al meer dan twintig uur gedraaid.'
       Haar ogen glommen en ze stond op. Ik zag dat ze, zoals ze altijd deed als ze iets niet kon verwerken, veel te ver vooruit begon te denken en het overzicht langzaam verloor.
       Ze stond op en begon te ijsberen door de kamer heen. Ik stond ook op. Halverwege haar derde rondje door de kamer hield ik haar tegen. Ik keek naar haar en gaf haar een knuffel. 'Kom op, Han. Kalm aan.'
      Ik voelde hoe ze na enkele seconden brak en, net zoals ik vroeger bij haar, dikke tranen in mijn ochtendjas huilde. Stilletjes. Ik omhelsde haar stevig, bang om haar per ongeluk weg te laten glippen.
      Een tijdje warmde Hannahs verdriet mijn schouder op.
      'Daan was zo'n leuk joch, Veer.'
      Ik antwoordde niet, aaide in gedachten over Hannahs haar.
      'Hij verdient niet zo'n einde.'
      Een snik, een kus, scheutje warmte. Hannah veegde haar tranen af met de mouw van de oversized sweater die ze droeg en glimlachte wrang. 'Wat een utopisch wereld zou het ook zijn, een gezin waarin alles normaal is.'
      Ik keek naar mijn zus, die haar leven zo goed probeerde te leven. Ze had een bronzen hart, een beetje gebutst hier en daar, maar blinkend als porselein. Ik wist hoezeer ze van het jongetje in haar film was gaan houden en ergens dacht ik aan de kinderwens die Hannah nog altijd bezat, diep weggestopt in een donker kamertje in haar hoofd.
      'Je moet het afmaken,' zei ik toen.
      De woorden bleven als nevel tussen ons in hangen. Hannah draaide zich om, liep naar de vensterbank en ging op mijn plekje zitten. Ze pulkte aan haar nagels - een oude gewoonte die af en toe opspeelde, op momenten waarin ze zichzelf een beetje kwijt was.
      'Hoe dan?' Ze keek naar haar statief en camera, die in een hoek van de kamer stonden, klaar voor gebruik. Een verloren zucht dreef de kamer in.
      'Je vindt wel iets,' zei ik bemoedigend. En ik meende het.



een verloren verhaaltje voor als het zonlicht 's ochtends zo mooi binnenvalt en er tegelijkertijd bedroefdheid aanwezig is in huis

geïnspireerd op de documentaire Dear Zachary en geschreven door mijzelf

Gerelateerde posts

3 reacties

  1. Wauw, Merle! Ik was even van de wereld, en ín je verhaal. Echt heel erg mooi geschreven. Je hebt talent.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Dankjewel! Ik vind het echt superleuk dat je het mooi vond (best eng om dat zomaar online te gooien)!

      Delete
  2. Kort maar krachtig. Het liefste zou ik verder willen kunnen lezen.

    ReplyDelete