Samen eenzaam

Nu ik geslaagd ben (!) gaat het ineens snel. Ik zit nog steeds in die dip waar ik het in deze post ook al over had, maar vandaag ...


Nu ik geslaagd ben (!) gaat het ineens snel. Ik zit nog steeds in die dip waar ik het in deze post ook al over had, maar vandaag is een goeie dag. Dus heb ik weer wat stukjes geschreven voor het jaarboek, wat we als klas maken voor de leerlingen en docenten, en heb ik de afgelopen maandag, dinsdag en woensdag meegeholpen met het filmen voor het examencabaret waarin we als ex-leerlingen de docenten belachelijk mogen maken (en zij ons). Een hoop werk, moet ik bekennen, maar man, wat is het leuk. De klas waar ik zes jaar lang deel van heb uitgemaakt, is de gezelligste en fijnste klas die er is - ik had het niet beter kunnen treffen. Binnenkort waaiert iedereen uit, over heel Nederland, en is er van die gezellige groep mensen niet zoveel meer over. En toch geeft het niet. We zijn er allemaal klaar voor, voor die nieuwe stap.

Ik pieker veel de laatste tijd. Zeker nu we allemaal maar van die Volwassen Keuzes moeten gaan maken. Ik denk ook veel na over mensen. Mensen zijn fascinerend, de complexiteit van personen en karakters en gedachten en keuzes intrigeert me. Alle mensen die op ons bescheiden planeetje ronddwalen, al die mensen, zijn uit hetzelfde sterrenstof ontstaan en verschillen op hetzelfde moment toch zo ontzettend van elkaar. Er is iets wat ons allemaal bindt, en tegelijkertijd voelen we ons eenzamer dan ooit. We praten over abstracte zaken alsof het iedereen betreft - politiek, economie, filosofie, samenleving - en tegelijkertijd kunnen we in ons hele leven maar zo'n paar honderd mensen van ál die zeven-en-een-half biljoen mensen op aarde leren kennen voordat we uiteindelijk eenzaam onder de grond belanden.

Je denkt als individu altijd dat je slimmer, socialer, rechtvaardiger bent dan de massa. Dat ál die anderen je niet begrijpen, dat je alleen jezelf kunt vertrouwen. Want wie kent jou nu echt? Iedereen draagt maskers, in elke situatie, overal en altijd. Maar jij kunt als enige werkelijk weten wat er onder de oppervlakte verborgen zit. Dat is iets dat niemand met je deelt. En tegelijkertijd zijn er meer, véél meer, zoals jij. We lijken we met z'n allen zoveel op elkaar: waar we om geven, de dingen die we met elkaar willen delen, hoe we ons leven willen leven, wat ons lief is. Alleen al het feit dat er een woord voor dat soort gezamenlijke denkpatronen bestaat, zegt al hoe veel we eigenlijk met elkaar gemeen hebben. Trends kennen we immers allemaal.

Kijk maar naar de conscious life trend. Groener eten, mindful leven, een afnemende lust naar kwantiteit, minder energie verspillen, het minimalisme dat de kop opsteekt. Ik herken me in al die verlangens, denkpatronen, trends, en tegelijkertijd zouden die patronen er nooit zijn geweest en hadden ze nooit zo groot kunnen worden als miljoenen anderen zich er niet tegelijkertijd met mij óók in zouden herkennen.

Het lijkt een paradox, maar is tegelijkertijd zo logisch dat het pijn doet. Iedereen werkt hetzelfde, iedereen wordt geacht op dezelfde manier te leven en min of meer dezelfde waardes te hanteren. Maar we zijn nu eenmaal een product van onze omgeving. Een voorbeeldje. Iedereen heeft ze, herinneringen, maar de invulling van die herinneringen is per persoon uniek. Geen mens is hetzelfde, omdat geen mens dezelfde herinneringen bezit. Iedereen herkent de structuur van een herinnering, en toch heeft iedereen een individuele, unieke mindscape.

Het feit dat we met z'n allen tóch individueel kunnen zijn, fascineert me. Wanneer ik weer eens zo'n slechte dag heb, ben ik verdrietig zonder reden, voel ik me onbegrepen, eenzaam. Dan gaan mijn gedachten alleen maar over mezelf. Over hoe stom en perfect alles is, daarbuiten, in de grotemensenwereld.

Maar dan denk ik opeens: op dit moment zijn er ontelbare anderen in de wereld die zich óók onbegrepen en verdrietig voelen, en eenzaam. En dan vind ik toch altijd een klein beetje troost in de gedachte, dat we ons dan tenminste met z'n allen alleen kunnen voelen - samen eenzaam.

Gerelateerde posts

2 reacties

  1. Ik snap het wel! Soms is alles gewoon zo miserabel, tenminste zo lijkt het dan. We hebben onszelf gedwongen in een bepaalde vorm van leven.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Precies! Totdat je dat beseft, is het lastig om dat patroon te doorbreken. Of zo voelt het tenminste.

      Delete