Katten in bomen

Ik ben inmiddels officieel begonnen met de vooropleiding Art & Design van ArtEZ, de kunstacademie te Arnhem. En ik weet niet zo goed...



Ik ben inmiddels officieel begonnen met de vooropleiding Art & Design van ArtEZ, de kunstacademie te Arnhem. En ik weet niet zo goed wat ik ervan vind. Om de een of andere reden geeft het me een heel dubbel gevoel. Of dat ligt aan het feit dat veel een beetje langs me heen gaat of dat ook ArtEZ zelf meespeelt, dat weet ik niet. Maar het is best wel een beetje raar om ineens in een vreemde stad een vreemde opleiding te doen met vreemde mensen en vreemde docenten. Een beetje veel, eigenlijk. Ik merk dat ik meteen heel erg in de act normal mode schiet zodra ik me nog niet veilig voel in een omgeving waar ik het komende halfjaar mijn tijd door ga brengen.

Ik heb ontzettend veel geluk gehad met mijn middelbare schoolklas. Daar ben ik me bewust van, altijd al wel, hoor. Maar het is pas sinds ik dat weer mis in mijn nieuwe ArtEZ-klas dat ik het me echt weer ben gaan beseffen. In mijn groep zitten echt wel leuke mensen, zelfs vrij veel uit mijn eigen woonplaats, maar toch merk ik dat ik mezelf tegenhoud.

Op zich is dit natuurlijk een normaal fenomeen, niets om je zorgen over te maken. Maar misschien is het de herkenning van dat gevoel, dat gevoel mezelf te moeten bewijzen tegenover alle fashionista's in mijn ArtEZ-klas, tegenover al die anderen uit mijn klas en tegenover de docenten zelf (die toch uiteindelijk over de toelating gaan na dit halfjaar). Dat gevoel dat je wordt gekeurd, ken ik van elke situatie die nieuw voor me was, maar toch vooral van mijn basisschoolperiode, jaren geleden. Toentertijd zat ik niet zo lekker in mijn vel, zaten er weinig kinderen in mijn klas met wie ik een klik had, waren er meerdere kinderen die een mentaliteit hadden waar ik me niet prettig bij voelde. Het voelt alsof die masquerade, het zelfverdedigingsmechanisme dat ik toen standaard activeerde bij het naar school gaan, ineens weer uit de slaapstand komt en me lastigvalt, terwijl ik dat helemaal niet wil.


Ik kan gewoon niet zo spontaan, zo outgoing zijn zoals al die anderen die ik om die kwaliteit bewonder. Begrijp me niet verkeerd, ik werd niet gepest en was zelf ook echt behoorlijk verlegen, wat uiteraard meespeelde, maar een echt fijne tijd was het gewoon niet.

En dat terwijl mijn standaard antwoord op de vraag "En wat ga je in je tussenjaar allemaal doen?" altijd was: "Ja, ik ga de vooropleiding van de kunstacademie doen!" plus een veelbelovende, voorzichtige glimlach. Plots dringt de tekst door van het nummer wat mijn hoofd binnenbonkt via mijn koptelefoon: are we the ones that we say we are? Nee. Ik had misschien veel verwacht van ArtEZ, mezelf laten geloven dat het fantastisch zou worden, maar alles wat nieuw is, kan niet allemaal (in één keer) leuk zijn. Dat bestaat niet. En mijn draai vinden is nou eenmaal niet altijd gemakkelijk, omdat ik van nature een ietwat rustig en ingetogen karakter heb.

Het hoort bij mij. Zo is het nou eenmaal, zo werkt het in mij. Dus mezelf blamen voor het feit dat ik eerst de kat uit de boom kijk voor ik mijn hebben en houden uitstort bij mijn nieuwe potentiële vrienden, is gewoon niet eerlijk. Niet eerlijk tegenover anderen, maar ook niet eerlijk tegenover mezelf. Ik heb gewoon wat meer tijd nodig.

Gerelateerde posts

2 reacties

  1. Niks mis met katten uit bomen kijken, dan kan je ze tenminste knuffelen! Ik waardeer mensen met een bedachtzame houding altijd wel en zoveel nieuws kan inderdaad overweldigend zijn. Zeker in zo'n creatieve omgeving kan ik me voorstellen Laat je niet afschrikken of opjagen, je vindt je plek vast wel.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Dankjewel, dat is echt fijn om te horen! Heel lief.

      Delete