“Plaque”

Mijn vorige artikeltje was een beetje een piekerartikeltje. En degenen die mijn blog volgen hebben vast al gezien dat ik zo nu en dan een...



Mijn vorige artikeltje was een beetje een piekerartikeltje. En degenen die mijn blog volgen hebben vast al gezien dat ik zo nu en dan een piekerartikeltje nodig heb. ArtEZ is echter niet alleen maar nieuw en wennen, zoals ik in de vorige post aangaf, maar óók leuk en hard werken.

Op ArtEZ werkt de vooropleiding die ik volg, Art & Design, als volgt: achttien zaterdagen lang krijg ik een ochtend- en een middagblok les op de academie in twee verschillende vakken. Zo had ik bijvoorbeeld een keer 's ochtends Tekenen & Schilderen en Product Design 's middags. Elk vak volg ik in totaal drie dagdelen (excl. huiswerk). Het vak Product Design heb ik inmiddels al drie dagdelen gevolgd en is dus nu officieel afgerond. De laatste les was een les waarin iedereen zijn product heeft gepresenteerd.

We zijn namelijk de afgelopen drie weken druk bezig geweest met de opdracht voor het vak Product Design. Die luidde als volgt:

“Maak een lichtobject. Dit mag een lamp zijn, maar kan ook ieder ander product zijn dat iets met licht doet op welke manier dan ook.”

Dat was  de enige richtlijn die we in acht moesten nemen. Nogal wennen dus, aangezien ik op de middelbare school het technasium volgde. Dat moet ik even uitleggen: het technasium is een stroming van het vwo waarbij je het vak Onderzoeken & Ontwerpen (O&O), een soort industrieel ontwerpen, krijgt. Bij O&O ga je heel erg uit van de manier die ze op de TU hanteren, namelijk productontwikkeling vanuit een probleemstelling. Bijvoorbeeld: ouderen kunnen niet meer zelf hun jampotjes openmaken omdat het hun aan kracht in de handen ontbreekt. Dat is het probleem waaruit de opdracht (maak een product waarmee ouderen hun jampotjes open kunnen maken) voortvloeit. Een industrieel ontwerper gaat daarmee aan de slag, zet een Programma van Eisen en Wensen op, brainstormt en selecteert nuttige ideeën, komt zo tot een oplossing en voert het uit. Overigens is het product een rubberen 'lapje' geworden waarmee de grip op de deksel van de jampot sterk verhoogd wordt, waardoor er minder kracht nodig is om het potje open te krijgen.

Maar goed: hoe kun je een oplossing verzinnen voor de probleemstelling die luidt: maak een lichtobject? Inderdaad, ik had ook geen idee. Het duurde een behoorlijke tijd voordat ik doorhad waarom ik het vak Product Design helemaal niet zo leuk vond - terwijl O&O op de middelbare school een van mijn favoriete vakken was. Ik kon maar geen grip krijgen op de opdracht, ik had het gevoel de slechtste van de klas te zijn. Of, zoals ik het toentertijd onder woorden probeerde te brengen: ik liep tegen een onzichtbare muur op.

Dat vervelende gevoel sluimerde nog anderhalve week door, tot ik het met broerlief en ouders besprak na het eten, en ik eindelijk begreep waarom het zo vervelend voelde de hele tijd. Hieronder een visuele samenvatting van het gesprek.


waterverfschildering door Silvia Pelissero

Uit het gesprek bleek dat er wel degelijk een verschil bestaat tussen design en engineering. Omdat ik echter de manier van werken van O&O gewend was (die valt onder het probleemoplossende engineering) wist ik niet beter dan dat ik moest reageren op een probleemstelling. Alleen er werd helemaal geen probleemstelling gegeven, omdat je bij Product Design óók slechts de esthetiek van een al bestaand product (bijvoorbeeld een lamp) mag veranderen. Oftewel: bij product design hoef je niet per se een probleem op te lossen, je mag ook een esthetisch innovatief product ontwikkelen. Zodra ik begreep dat dát het was waar ik zo tegenaan liep, kon ik meteen weer vooruit! Het verloop van mijn proces ging ineens een stuk soepeler.

Inmiddels had ik al een aantal materiaalexperimenten en brainstormsessies met betrekking tot licht achter de rug, waarvan hieronder een korte impressie (enkelen van velen proefjes met licht, reflectie, transparantie en schaduw):


de schaduw van rooibosthee in een theeglas


de schaduw van vershoudfolie


de (eigen) schaduw van een boomblad tegen de zon in gehouden


hobbylijm op blauw plexiglas




de schaduw van hobbylijm op blauw plexiglas

hobbylijm in water (driedimensionaal)


hobbylijm in water (tweedimensionaal)

Met deze laatste twee proefjes, waarbij ik lijm als een soort water marble effect (klik) heb gebruikt, ben ik uiteindelijk verder gegaan. Met name de bovenstaande foto vond ik erg goed gelukt, omdat ik niet had verwacht dat de lijm in het water als zo'n vreemde en gedetailleerde structuur op zou drogen.

Maar wat voor lichtobject zou ik met dit materiaal kunnen maken? Het is behoorlijk fragiel, kan worden opgerold, voelt aan als een thermoplastisch plastic, is semi-transparant en bevat gaten. Wat zou het kunnen worden? Ik had de volgende toepassingen bedacht.

  • lampenkap (tegen direct licht in kwam het materiaal echter niet zo mooi uit, de transparantie viel helemaal weg, dus dit werd 'm niet)
  • placemat, tafelkleed, tafelloper (op zich mogelijk, maar hierbij is transparantie ondergeschikt en dan is het niet echt meer een lichtobject)
  • parasol (er zitten gaten in, dus echt zonwerend is het dan niet)
  • jasbeschermer (mogelijk, maar het is wel erg fragiel voor een fietsonderdeel)
  • kamerscherm (mogelijk, maar het materiaal heeft een voor- en achterkant en dat is niet optimaal voor een kamerscherm)
  • vitrage, gordijn (mogelijk, maar niet erg mooi vanwege het plastic-gevoel van het materiaal)
  • raambekleding (een mogelijkheid, maar geen erg charmant product - het doet me denken aan die dierenstickers voor kinderen die je op het autoraam plakt)
  • cadeaupapier (de beste mogelijkheid, dus deze ging ik uitwerken)
Het kostte me wel even om tot inpakfolie, de uiteindelijke functie van mijn materiaal, te komen, maar uiteindelijk ben ik heel tevreden met het behaalde resultaat. Hieronder mijn uiteindelijke productfoto's, die volgens de docent gelikt mogelijk moesten zijn - alsof je product zo in de Hema zou kunnen liggen. Dus tja, dat deed ik dan maar!


Oh ja, en ik bedacht uiteraard een productnaam voor mijn chique inpakfolie: plaque! Ik wilde het een chique klinkende naam geven, maar tegelijk is het product natuurlijk wel gewoon een beetje geklieder met lijm in water. Vandaar dat ik op plaque, het Franse woord voor plaat kwam, omdat dit chique geschreven is, maar klinkt als het kleuterwoord 'plak', wat natuurlijk naar knutsellijm verwijst.


Hierboven nogmaals het product tegen een lichtgrijze achtergrond (tegen het raam, met achtergrond van lichtgrijze, heldere bewolking). Onderstaande is het product op een zwarte, massieve ondergrond.



Tot slot wilde ik nog een productfoto maken waarmee ik kon laten zien wat het nu werkelijk voor een product is en hoe het gebruikt dient te worden. Dat is uiteindelijk bovenstaande geworden. Helaas werd die iets te donker uitgeprint, waardoor de achtergrond (zwartgrijze structuur) niet zichtbaar werd. En tot slot nog een wat minder fancy foto waarop te zien is hoe ik dit alles uiteindelijk presenteerde.



Nou, al met al was ik heel tevreden met het resultaat - en dat voor een eerste keer (schouderklopje voor mij, heheh). De docent was ook tevreden. Hij vond het wel erg 'commercieel', maar volgens mij was dat niet per se positief of negatief bedoeld. En daarnaast vond hij me, en ik citeer, "helemaal een graphic meisje" - oftewel: hij ziet me zo bij de richting graphic design zitten. Aangezien dat is wat ik het allerliefst na de vooropleiding zou doen, vond ik die opmerking niet verkeerd.

Overigens was het ook erg tof om te zien wat de anderen voor invulling aan de opdracht (maak een lichtobject) gegeven hadden. Daarnaast creëerde het klassikaal presenteren een heel fijn groepsgevoel, want het was echt te zien dat iedereen zijn best had gedaan en werkelijk iedereen had een tof product gepresenteerd.

En, hoe vonden jullie zo'n artikel waarin je stap voor stap meekrijgt hoe ik een kunstproject aanpak van de academie? Weer eens wat anders dan anders - maar hopelijk even boeiend. Ík heb er al met al een hoop plezier aan beleefd!

Gerelateerde posts

4 reacties

  1. Wow Merle! Toen je het op de app over je cadeaupapier had, begreep ik het niet helemaal, maar dit ziet er echt cool uit. En supergoed artikel ook.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Kan ik me voorstellen, hoor, het is ook best moeilijk uitleggen eerlijk gezegd. Dankjewwel ^^

      Delete
  2. Wauw heel leuk zo'n artikel. Heb het van het begin tot het eind zitten lezen en krijg er experimenteerzin van. Tof resultaat ook en fijn dat de opdracht je uiteindelijk een goed gevoel gaf, misschien juist omdat het begon als een worsteling. Het leukste van studeren vind ik de combinatie van je eigen werkwijzen, achtergrond en kennis toepassen en die deels weer loslaten door de opdrachten, vontacten en nieuwe inzichten die je krijgt. Dat voelt als groei en ontwikkeling en dat vind ik ern topgevoel. Dat heb jij denk ik ook een beetje ervaren nu?

    ReplyDelete
    Replies
    1. Dankjewel! En daar heb je inderdaad helemaal gelijk in, de voldoening na zo veel uitproberen, schrappen en maken is het leukste wat er is!

      Delete