Ik kocht een kinderboek

illustratie door Carl Hollander Ik houd van verhalen. Geschreven, geschilderd, opgenomen, het maakt me allemaal niets uit. A...

illustratie door Carl Hollander
Ik houd van verhalen.

Geschreven, geschilderd, opgenomen, het maakt me allemaal niets uit. Alles gaat er bij mij in als zoete koek. Podcasts (zoals Alice Isn't Dead en Within The Wires) of musicals of sprookjes of illustraties of boeken of muziek of graphic novels (zoals Habibi) of luisterboeken, ik consumeer alles als een ongeduldig kind, hongerig naar kennis en kunst.

Het is dan ook niet gek dat ik veel van mijn vrij-in-te-vullen tussenjaartijd besteed aan het naar hartelust consumeren van boeken, kunst, podcasts en noem het allemaal maar op. Ook ben ik, door de enigszins impulsieve aanschaf van mijn nieuwe microfoon, zelf aan het experimenteren en uitproberen gegaan met vooral audio. Zo lijkt het me geweldig om, gewoon voor de lol, een audioboek op te nemen en (in delen) ergens te posten. Daarnaast ben ik met acapella covers bezig (dus waarbij je alleen je stem gebruikt) van bijvoorbeeld het prachtige kwartet Koop bij mij, afkomstig uit de musical Oliver die ik afgelopen jaar gedaan heb, maar ook onderstaande "eigen interpretatie" van het nummer Black Horse and a Cherry Tree van KT Tunstall:


Via de leesfabriek, een initiatief voor reviews voor young adult boeken, heb ik daarnaast het luxueuze voorrecht om gloednieuwe boeken te mogen reviewen die ik dan zelf gewoon mag houden (!): zo zal ik binnenkort een review posten van het nieuwe boek Sterrenstof van Krystal Sutherland en staat het boek Slaap zacht, Johnny Idaho nog op mijn to-be-reviewed lijstje.

Maar hier loopt mijn liefde voor verhalen dan toch enigszins spaak. Ik neusde namelijk laatst lekker lang in de boekwinkel rond om mijn boekenbon op te maken (ik vond dat ik mezelf wel eens een cadeautje mocht geven). En daar merkte ik dat het Young Adult schap, oftewel de fantasy-, science-fiction- en dystopische boeken voor de doelgroep van 15-25 jaar, me helemaal niet meer zo aantrok als het normaal deed. Dat gevoel had ik al wel een tijdje, bijvoorbeeld na het halen van mijn wekelijkse stapel biebboeken. De laatste tijd vind ik YA's gewoon een stuk minder leuk of vernieuwend dan vroeger. Misschien is dat omdat ik er al zoveel van gelezen heb, misschien is het iets anders, maar zo is het nu eenmaal

Dus in plaats van het YA schap uit te pluizen, zoals ik normaal/vroeger altijd deed, ging ik nu naar stukken van de boekwinkel waar ik normaal eigenlijk nooit kom: de kinderboeken bijvoorbeeld, maar ook het poëzieschap, de non-fictie en het notitieboekjesschap.

En met name voor het kinderboekenschap bleef ik voor mijn gevoel uren staan. Een korte impressie: "Oh, die vond ik vroeger zo mooi!" (Julia's reis, Finn Zetterholm)  "Is die serie nou nog steeds bezig?" (Broederband, John Flanagan)  "Deze had ik na zes keer lenen van de bieb nog niet uit!" (dat dikke roodblauwe sprookjesboek van de gebroeders Grimm)  "Wauw, wat prachtig geïllustreerd is dit..." (Alice in Wonderland / Alice in Spiegelland, door Lewis Carroll, geïllustreerd door Floor Rieder)  Het is gewoon teveel om op te noemen.

Het prachtige extraatje dat ik stiekem al bijna was vergeten, is het feit dat kinderboeken zo vol staan met de meest prachtige illustraties, waaronder dus die van Floor Rieder. En aangezien illustraties óók verhalen zijn en ik bovendien een ontzettende illustratiefan ben, kon ik mijn geluk niet meer op. Ik heb nog even getwijfeld tussen de epische, e-nor-me Hans Christian Andersens sprookjesbijbel en bijvoorbeeld een prachtige uitgave van de Ilias en Odyssee, volledig begrijpelijk voor jonger publiek (waaronder ik, die niet houdt van stoffige klassiekers zonder plaatjes).

Uiteindelijk kwam ik thuis met De grote kleine kapitein van Paul Biegel, een mooie gebonden hardcover versie van een kinderboekenserie (in een boek dus) die ik vroeger meerdere malen heb uitgelezen, toen ik een stuk jonger was. Niet alleen bracht ik het mee voor de nostalgie, maar ook omdat ik echt het gevoel kreeg dat ik met deze aanschaf een boek voor het leven gekocht heb. En het is niet zomaar een kinderboek: voor mij valt het in de categorie legendarische kinderboeken zoals Pluk van de Petteflet van onze eigen Annie en Pippi Langkous van de grote Astrid Lindgren en de Steenstraat-serie van Elizabeth Honey, die ook nog steeds met trots in mijn kast staat. Toen ik thuiskwam met mijn mooie kinderboek, voelde ik me blijer dan ooit, zonder nog echt door te hebben hoe het nou kwam. Eigenlijk heb ik dat nu pas door, nu ik dit artikel erover schrijf.

Kinderachtig, in de negatieve betekenis van het woord, is immers iets heel anders dan kinderlijk. Kinderachtig betekende vroeger naar K3 luisteren als je in groep drie of hoger zat, betekende met barbies spelen in groep acht, betekende Carry Slee boeken lezen op de middelbare school. 

Maar zie het eens op deze manier: net zoals wij jongvolwassenen nog altijd met gniffelend plezier het Sinterklaasjournaal kijken, zo lees ik nog altijd met een warm hart mijn kinderboekenplank. Het is niet voor niets dat films als Minoes (weten jullie nog? Ik kwam er laatst pas achter de de grote Carice van Houten daar Minoes speelde! Terwijl het, toen ik die film als kind zag, gewoon een goeie actrice was. Haha) of boeken als Alice in Wonderland of Peter Pan tot de top horen. Ook dat is kunst. En natuurlijk, er is een verschil tussen, laten we zeggen, Angry Birds the Movie en Inside Out.

Vroeger vond ik dat maar stom, maar tegenwoordig heb ik dat feit gewaardeerd. Het is nu eenmaal deel van mij en bovendien helemaal niet raar of apart. Als illustratie- én schrijffanaat houd ik meer van kinderboeken dan welke andere boeken dan ook — en ik ben er trots op.


Meer lezen? Kijk ook eens hiernaar:

Gerelateerde posts

0 reacties