fijne plaatjes: deel I

Het is half acht 's ochtends als de heisa begint. Lekkere broek aan voor onderweg, spullen in de auto — tandenborstel niet vergeten! —...



Het is half acht 's ochtends als de heisa begint. Lekkere broek aan voor onderweg, spullen in de auto — tandenborstel niet vergeten! — en voor in de auto natuurlijk genoeg luisterboeken voor een heel leven, de soundtrack van Amélie om in de stemming te komen, drie zakken snoep en een thermoskan thee voor onderweg. Niets vergeten? Starten maar!

Mam draait de sleutel om. Er klinkt een vreemd tikgeluid. De motor gaat niet aan. Van de zenuwen beginnen we te lachen. Het zal toch niet? Hij gaat echt niet aan. Nog een keer proberen. Na tien keer geeft mam het op en belt de wegenwacht. Wij gaan noodgedwongen weer binnenzitten. Krap een uur later komt Ramon van de ANWB ons redden uit onze misères. Een lege accu, niks aan 't handje (pfieuw). En voor we het weten zijn we dan toch onderweg naar Frankrijk, met het eerste vakantieverhaal al in the pocket.


Het is een tijdje stil geweest hier, maar dat is niet erg. En daarom heb ik nu des te meer te vertellen en te laten zien! Deze vakantie at ik veel croissants, zocht ik naar mooie stenen, las ik voor het eerst een boek van 1200 pagina's (in het Engels), ging ik golfsurfen en wandelen en boomklimmen, zag ik hoe de binnenkant van een slangenbek eruitziet, bezocht ik een prachtige kathedraal, spotte ik kikkers en krabben, babyeendjes en reigers, schildpadden en salamanders en vogels — véél vogels. Op de onbetwiste eerste plaats staat echter toch wel dat ik fotografeerde. En hoe! Maar liefst 16GB aan geheugen schoot ik vol met de herinneringen aan een heerlijk relaxte vakantie, waarin niets hoefde en alles mocht.

Ik had het geluk dat ik de systeemcamera van mijn tante mocht lenen, die al net zo gek is op fotograferen als ik. Omdat ik zelf ook al een tijdje op zoek was naar een systeemcamera vergelijkbaar met die van haar, vroeg ze of ik hem niet eens uit wilde proberen om te zien wat ik zocht in een camera. Daar zei ik natuurlijk geen nee tegen — en zo gezegd, zo gedaan!

En ik moet eerlijk zeggen dat ik niet had verwacht dat ik het zó leuk zou gaan vinden. Door zo'n camera in je hand te houden, begin je meteen anders te kijken. Mooie schaduwen, een tof contrast of graffiti valt me inmiddels meteen op en voor ik het weer ben ik al aan het framen om een toffe foto te kunnen schieten. Maar ik kon, omdat deze vakantie zo ongelooflijk veelzijdig was, óók natuur- en dierenfotografie, architectuur- en straatfotografie uitproberen. Ik ontdekte wat mijn stijl is, wat voor foto's ik supertof vind en wat ik saai vond. (Bloemen en planten zijn niet aan mij besteed, haha.) En wat natuurlijk het allerleukste is, is dat ik al deze foto's als herinnering heb aan deze fijne vakantie, want daar gaat het uiteindelijk allemaal om.

Om een lang verhaal kort te maken: zie hier het resultaat. Een beetje trots ben ik wel, hoor :)

Kunnen we, Merle? We kunnen.


Toen we na ongeveer twaalf uur rijden dan eindelijk op de camping aankwamen, werden we allemaal stil van het uitzicht vanaf onze stacaravan. Een paar bomen, maar voor de rest: een prachtig mooi inhammetje, waar je 's avonds de zon overheen scheen en vanwaar je de zilte zeelucht je tegemoet kwam. Met twee stappen was je op het rotsachtige strand dat voor de camping lag, en vanaf daar keek je recht de oceaan over. Dat begint al goed!


De eerstvolgende dag moesten we allemaal even bijkomen van het reizen, en toen ook nog bleek dat (toen we al in de auto zaten) de supermarkt niet open was, hebben we ons er maar bij neergelegd dat ook de dag erna een leesdagje zou worden. Nou hadden we gelukkig een grote krat vol, dus aan boeken geen gebrek!

De dag erna besloten we om de dichtstbijzijnde stad, Perros-Guirec, eens te verkennen en daar was het ook dat ik mijn eerste échte urban foto's maakte. En die dag merkte ik dat ik contrasterende kleuren, blauw oranje, felgroen, allemaal supertof vond om te fotograferen. Vandaar dus de bonte verzameling aan kleur. Het mooie aan Frankrijk is ook dat iedereen gekleurde luiken heeft en er overal bloemperken vol hortensia's in alle kleuren van de regenboog staan. 



Deze bouwvakker stak precies op het goeie moment zijn hoofd op de hoek, en toen kon ik het toch niet laten. Nadien keek hij me wel wat raar aan, maar ach. Dat had ik er wel voor over :)



Halverwege het struinen besloten we even te pauzeren om een ijsje te eten. We zaten hier op een heel groen en gezellig klein pleintje, waar allemaal bedrijvigheid was en er veel gebeurde. Dit schattige autootje reed zo mooi in het midden, en gelukkig zag ik hem op tijd aankomen!


Vooral dit soort foto's vind ik tof vanwege de kleuren — die ik altijd "pippi-kleurtjes" noem bij mezelf, omdat ze me zo doen denken aan de videobanden van vroeger, op analoge film, met blauwe luchten, groene natuur en veel oranje en geel. Een stukje nostalgie dus, vrees ik. 



In Frankrijk rijden er trouwens meer van die leuke autootjes rond. Zo ook deze, die we vlakbij het strand spotten.


We kwamen ergens dit huis tegen, wat eruitzag alsof het dwars doormidden was gesneden. Later bleek het gewoon een vreemde hoek te maken, maar vanuit dit perspectief wordt het echt een surreële foto :)



De volgende dag wilden we Chateau Lannion (kasteel Lannion) bezoeken, maar toen we in Lannion aankwamen, was er geen kasteel. Serieus. De jongen van de VVV van Lannion keek ons enigszins vreemd aan, maar goed. In plaats daarvan zijn we dus maar een beetje in Lannion zelf rond gaan lopen. Gelukkig was het geen loze dag, want ook daar heb ik mooie plaatjes geschoten.



(op deze plek kreeg ik spontaan de neiging een kostschoolverhaal te gaan schrijven)


We kwamen ook een park tegen, een beetje achteraf, maar het was er heel mooi, groen en rustig. Deze babyeendjes waren allesbehalve schuw en deze leverde zelfs dit mooie plaatje op! In Frankrijk hebben we ook een heleboel tentoongestelde foto's gezien, zoals op de foto hieronder. Op paaltjes naast een kerkje, in het park, aan de muur. Echt ontzettend leuk, al heb ik nog steeds geen idee wat voor expositie het was. 















Geen idee wie dit is, maar haar huidskleur, haar haar en haar jasje kleuren zo mooi bij de muur erachter! Da's het leuke aan fotograferen op straat, je weet nooit wat er opeens ontstaat. Dat gold ook voor deze twee schatjes hieronder, die, toen wij een crêpe zaten te eten op een terrasje, zo veel lol hadden met elkaar, dat ze niet eens doorhadden dat ik stiekem een foto maakte.








Ik kwam trouwens nóg ergens achter: dat, als je zelf de foto's maakt, je natuurlijk bijna nooit op een foto staat. Logisch natuurlijk, maar tot nu had ik er eigenlijk nooit echt bij stilgestaan! Ach ja, dan maar zo. Is ook leuk, toch?



Een paar dagen later besloten we op een bewolkte dag naar het zeeaquarium te gaan dat een klein eindje van de camping was. De folder zag er best wel tof uit, en achteraf ben ik echt blij dat we erheen zijn gegaan, omdat ik er de mooiste foto van de hele vakantie heb geschoten (al vond mijn broer hem helemaal niet de mooiste, maar dat is juist leuk. Ieder z'n smaak!) Bovendien kon ik weer fijn kleurrijke plaatjes schieten, waar ik errug gelukkig van werd, kan ik jullie wel vertellen.



Deze krab zat prachtig voor het glas, al was dat wel ontzettend bevlekt. Toen ik de foto maakte, zag ik pas dat het glas de foto helemaal vervormde. Maar eigenlijk vond ik het juist wel een heel tof effect geven!


Dit is de foto waar ik het net over had — mijn favoriet! Ik weet niet waarom, maar om de een of andere reden zou ik deze foto wel levensgroot op mijn muur willen hebben hangen. Als je niet weet dat het zeesterretjes (of zoiets?) zijn, heb je geen idee wat voor scène dit is, maar omdat het wel in een soort van kamertje zit, ontstaat er een heel raar abstract iets. En dan heeft het ook nog de meest prachtige kleurtjes, oh my. 't Is net een verhaal — een vervreemdend set design voor een arthouse film. 




Ondanks deze rare belichting, vond ik deze foto, die ik semi-zwart-wit heb gemaakt, echt heel erg intrigerend. Alsof de twee donkere vissen naar andere vissen achter glas staan te kijken, alsof ze zelf een aquarium bezoeken. Heel raar — en toch blijf ik er maar naar kijken.



Ook dit is zo'n foto waarvan ik eerst dacht dat hij mislukt was. Maar toen ik er eenmaal thuis nog eens beter naar keek, vond ik hem ondanks die rare bewogenheid toch ontzettend pakkend. Dit is een foto die ik heb genomen waarbij de vis nét onder de oppervlakte zwemt, waardoor zijn spiegeling boven hem te zien is. Maar omdat alles blurry is, wordt het een heel apart geheel wat ik stiekem toch wel bijzonder en apart vind. Weer eens wat anders dan hortensia's, zullen we maar zeggen.



Al zeg ik het zelf: voor een eerste keer op fotojacht ben ik toch behoorlijk trots op het resultaat. Gek is dat om te zeggen, als je het zo opschrijft, maar inmiddels weet ik wel dat je af en toe best mag zeggen dat je mooie dingen maakt. Daar doe je het allemaal voor, toch? En als je het zelf kunt waarderen, maakt de rest van de wereld eigenlijk niet zo heel veel meer uit.

Dat was het voor nu even — anders scroll je je nog een breuk met al die foto's — maar niet getreurd! Binnenkort (misschien morgen al wel) post ik het tweede deel van mijn foto's uit Bretagne. Dit was een artikel met vrij veel stadsfotografie, en natuurlijk de vissenplaatjes. Het volgende deel zal meer natuur- en dierenfotografie zijn, en een snufje kathedraal :) Hopelijk tot dan!

alle foto's in dit artikel zijn gemaakt door Merle Findhammer (ik dus) niet stelen bedankt

Gerelateerde posts

0 reacties